Afbeelding 1 Afbeelding 2 Afbeelding 3 Afbeelding 4

AAN HET ZIEKENHUISPERSONEEL

3 september 2018

Ik ben afgelopen week van heel dichtbij de werkdruk in de zorg gaan bekijken. Het was een spontaan bezoek. Ik had er niet op gerekend, maar was welkom en mocht ook gelijk een aantal dagen blijven. Een prachtige hoekkamer op de vijfde verdieping met een prive badkamer en uitzicht over de skyline van ‘s-Hertogenbosch. 

Toilettasje geïnstalleerd, kast ingeruimd, bed geïnspecteerd, goed boek mee, fijne TV en wifi-voorzieningen.

Was best een beetje moe dus ik wilde beginnen aan een heerlijke nacht, goede bedden trouwens... Toch viel de nachtrust een beetje tegen. Ze doen hier namelijk aan nachtelijk bloedprikken, nachtelijk bloeddruk opmeten, nachtelijk temperaturen, nachtelijk infuus-bijvullen, nachtelijk zuurstofgehalte meten, nachtelijk po’s legen etc. Tsjonge jonge, ik probeer te slapen! 

Maar wel altijd vriendelijk en in voor een geintje. Allemaal. De dames die de maaltijden verzorgen, de schoonmakers, de artsen, de assistenten, de mensen van de was, de echomakers, de röntgenfotomakers, de nachtelijke bloedprikker “Ik heb weer VERS bloed nodig, stond in de kleine lettertjes hè… U zal vaak en veel geprikt worden… haha”. Zomaar iemand in een wit pak die voorbij loopt..: “Oh, heeft u een extra dekentje nodig? Ik zal er een voor u pakken, sterkte hè”. De verpleegster: “Bel maar als er wat is, of als je iets nodig hebt. Ik werk tot half 4. Daarna komt collega Vera. Ik zal zorgen dat zij op de hoogte is en excuus dat het zo lang heeft geduurd op de spoedeisende hulp. De arts werd steeds weggeroepen. Hij had wel 5 spoedgevallen tegelijk. Sorry daarvoor.” 

Ja, het duurde inderdaad erg lang allemaal, wel 5 uur! Maar wat hebben ze 5 uur lang hard gewerkt! En als ik wat nodig had, stond er zelfs dan iemand voor me klaar.

Toen ik eenmaal in m’n mooie privé hoekkamer lag kwam de eerste vraag van weer zo’n vriendelijke verpleegster: 

“Wat doet u verder in het dagelijks leven?” 

“Euh, nou trainingen geven” (castingdirector en trainingsacteren maar even achterwege gelaten. Als ik daarover ga vertellen dan duurt het nog langer en ze heeft het al zo druk.) “En met een theaterstuk ga ik het land door, gelukkig is het seizoen nog niet volop begonnen…” 

“Wat leuk theater, daar hou ik van, wat doe je dan precies?” 

“Het gaat over werkgeluk, je hart volgen, doen wat je het liefste doet en ook wel een beetje over werkdruk en over het voorkomen van uitval.” 

 Ze kijkt me instemmend aan, herkenbaar. Werkdruk, ja echte werkdruk heb ik gezien en altijd met een lach. Wat een toewijding. Ik kwam onverwacht, baalde enorm, had pijn, veel betere dingen te doen, zoals bij mijn gezin zijn, gewoon in de tuin zitten of werken, alles beter dan die hoekkamer…

En omdat het prachtige jubileum van mijn 22-jarige huwelijk precies in deze ‘vakantieweek’ viel hebben we ook daar iets moois van gemaakt. Tafeltje aan het raam, de magnetron en koelkast in bruikleen gekregen en extra servies en bestek geleend. Het was een echt hoogtepunt! We gaan elk jaar op deze bijzondere dag samen ergens eten. Ik kan me lang niet alle etentjes nog precies herinneren, maar deze zal ik zeker niet vergeten.

Ik ben eigenlijk nooit ziek, ik neem al jaren het maximale eigen risico van de zorgverzekering, ik kom toch niet in een ziekenhuis terecht. Nu was het dus een erg duur bezoekje, maar nodig. Een nierbekkenontsteking was de boosdoener. Een antibioticakuur bleek onvoldoende om deze hardnekkige bacterie het hoofd te bieden. Ben inmiddels weer thuis en helemaal op de been. Klaar voor het nieuwe theater- en trainings-seizoen. Maar, wel met extra kennis en bagage. 

Veel respect voor deze harde werkers. Wel één advies: hou de werkdruk in de gaten lieve mensen. Het zinnetje wat ik het meeste heb gehoord: “Momentje, sorry hoor, maar ik moet eerst even wat lijstjes invullen”. De werkdruk is hoog en ik gun alle patiënten die na mij komen ook nog deze toegewijde medewerkers. Dus, blijf op de been en zorg goed voor jezelf en je werkgeluk, dan hou je het tenminste vol.

Het Jeroen Bosch Ziekenhuis was mijn tijdelijke plek en ik ben er van overtuigd dat er meer plekken (lees ziekenhuizen) zijn in het land waar zulke mensen rondlopen. Respect.

Arianda

Over werkdruk in de zorg wordt enorm veel geschreven. Veel tijd gaat zitten in registraties, zeg maar de administratie. Dat gaat ten koste van de zorg aan het bed. Ook stijgt de zorgvraag door de vergrijzing. Er zijn te weinig medewerkers om die groei op te kunnen vangen. Het werkplezier in de zorg staat onder druk. Duidelijk wordt uit verhalen van medewerkers dat de hoge werkdruk en vele lijstjes en protocollen afbreuk doen aan het plezier en het gevoel van onafhankelijkheid. Twee van de 5 pijlers onder werkgeluk. Dat moet anders willen we ook in de toekomst kunnen blijven rekenen op deze fantastische, harde werkers.

Afbeelding 5
Afbeelding 6